Pfisterjochhaus een wandeling naar Italië

 

Van de Schlegeisstausee naar het Pfisterjochhaus en retour

 

Maandag 27 augustus 2007

Al die tijd dat we in het Zillertal komen staat er al een bezoek aan de Schlegeisstausee op het programma en tot op heden is het er nog niet van gekomen. Vandaag gaan we die belofte inlossen.

We rijden met de auto via Ginzling naar de tolweg die naar de Schlegeisstausee (kosten Eur 10) gaat. Na even gewacht te hebben bij het tolhuisje, het eerste gedeelte van de tolweg gaat door tunnels en is zo smal, dat afwisselend het verkeer naar boven en naar beneden mag rijden, rijden we naar boven.

Al snel zien we de imposante stuwmuur verschijnen. We parkeren de auto op de laatste parkeerplaats bij de kiosk. We willen naar de Olpererhutte wandelen, echter op de wegwijzer staat dat deze dicht is wegens verbouwing.

Later horen we dat de oude hut in handen is gekomen van een andere sektie van de Deutsch Alpenverein en is afgebroken. Er wordt een nieuwe  gebouwd. Volgend jaar, als we in de gelegenheid zijn moeten we daar echt gaan kijken en de ronde gaan maken via de Olpererhutte en het Friesenberghaus. Zeker na het lezen van het reisverhaal en het bewonderen van de foto’s van Alpenfreak Smetje.

 

Als alternatief gaan we nu richting Pfisterjochhaus in het Italiaans Rif Passo di Vizze. We wandelen in het begin over een schrotterweg die al snel over gaat in een bergpad.

Bijna de gehele route loopt langs een beek die regelmatig wordt gevuld door prachtige watervallen. Het laatste stuk van de weg gaat steil omhoog tussen de rotsen. Wanneer dat stuk geklaard is sta je aan de grens. De Pfisterjochhut ligt namelijk in Italië. Vanaf de grens loopt een breed pad omhoog. Vanuit het Pfisterdal (Val di Vizze) in Italië is de hut namelijk zelfs met de auto bereikbaar.

In de hut vinden we de Alpenfreakssticker welke door forumlid Hovenaar geplakt is in 2006.

Alpenfreaks is een website op internet waar bergfanaten met elkaar ervaringen uitwisselen.

Het is inmiddels fris geworden en de zon gaat schuil achter de wolken. We moeten dan ook binnen iets eten omdat het buiten met onze bezwete lijven te koel is. Na een overheerlijke lasagna en een halve liter limonade zijn we klaar voor de terugweg. Omdat we in het verleden in berghutten hebben overnacht heeft Marsha zich al geïnstalleerd en ligt te slapen onder de tafel. Bij het verlaten van de hut kom je langs de trap richting het matrazenlager. Hier gaat Marsha al de trap op naar boven, richting lager, wij roepen haar snel terug. De waard kijkt bedenkelijk maar moet dan lachen als wij hem uitleggen hoe het in elkaar zit en geeft haar een aai.

Inmiddels is het geheel bewolkt en de regen dreigt. We wandelen terug en voeren het tempo wat op. In eerst instantie voelen we af en toen een drup regen. Echter als we op het laatste stuk zijn barst de regen los. We hebben geen tijd meer om onze Quasimodo poncho’s aan te trekken. Waren we op de heenweg drijfnat van de transpiratie nu zijn het de regendruppels die ons doorweken. Wij kunnen zo meedoen aan een wet T-shirt wedstrijd. In de auto trekken we de T-shirts uit en trekken onze fleece truien aan. Snel rijden we terug naar de camping om een droge broek aan te trekken. Wanneer we terugrijden rijden we de zon weer tegemoet. Op de camping is het droog en in het laatste zonnetje mijmeren we over een mooie en welbestede dag.